Racism

http://library.thinkquest.org/28172/rarise.htm

Έλα

Ζητώντας εκδίκηση χωρίς αιτία

Με μισούνε, είμαι σίγουρος. Το βλέπω κάθε μέρα στα μάτια τους. Τους κοιτάζω λοξά-λοξά, δεν τολμάω να τους αντικρύσω κατάματα. Το μίσος τους είναι σαν ένα αγκαθωτό περίβλημα που με κρατάει σε απόσταση.
Τι τους φταίω άραγε; Τι τους έχω κάνει; Ίσως να φταίει ότι τους μισώ και ΄γω, αλλά δεν το δείχνω. Πώς θα μπορούσαν να το ξέρουν; Κρύβω καλά το μίσος μου για την άθλια και μίζερη ύπαρξή τους, για αυτό το εχθρικό και αιμοβόρικο βλέμμα τους.
Δεν θέλω να με μισούν. Θέλω να με αντικρύζουν με συμπάθεια και καλοσύνη. Θέλω να με εμπιστεύονται. Θέλω μόνο εγώ να τους μισώ. Να τους μισώ και να μην τους το δείχνω. Να καρτερώ τη στιγμή που θα μπορέσω να πάρω την εκδίκησή μου για την ανεκτικότητα που δείχνω απέναντί τους. Θέλω να αισθάνονται ότι μπορούν να βασιστούν πάνω μου, και τότε, σε μια σημαντική ανάγκη τους, όταν θα τολμήσουν να ζητήσουν τη βοήθειά μου, εγώ, εγώ, εγώ, να τους γυρίσω την πλάτη. Θέλω να ακούσω τον πλάταγο της εμπιστοσύνης τους καθώς θα σκάει στο ψυχρό, μαρμαρένιο πάτωμα του μίσους μου. Θέλω να δω αυτό το βλέμμα τους βυθισμένο στην απόγνωση.
Είμαι τόσο καλοσυνάτος άνθρωπος, ευγενικός και ακίνδυνος. Και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν έχω καταφέρει ακόμα να κερδίσω τη συμπάθειά τους. Μπορεί και να μην φταίω εγώ. Μπορεί γενικά οι άνθρωποι πια να μην μπορούν να εμπιστευτούν ο ένας τον άλλον. Να ζητάνε συνεχώς εγγυήσεις. Να αντιμετωπίζουν όλους με έναν μόνιμο, πυκνό αέρα αμφιβολίας και δυσπιστίας. Δεν μπορεί όμως, κάποια ραγισματιά θα υπάρχει σε αυτή τη δυσπιστία. Μια ραγισματιά όπου θα μπορέσω να τρυπώσω για να αποθέσω τον σπόρο της εκδίκησής μου.
Πρέπει να κάνω υπομονή. Όλοι έχουν στιγμές αδυναμίας. Όλοι κάποια στιγμή θέλουν σε κάποιον να μιλήσουν, να εμπιστευτούν χωρίς εγγυήσεις. Σαν ένα είδος παρόρμησης. Σαν ένα είδος φλέρτ με τον κίνδυνο και την έκθεση στο αβέβαιο. Κάπου εκεί θα είμαι και 'γω...

Γυρεύω πάντα το φιλί

Στίχοι : Ναπολέων Λαπαθιώτης
Μουσική : Νίκος Ξυδάκης

Καημός αλήθεια να περνώ
του έρωτα πάλι το στενό
ώσπου να πέσει η σκοτεινιά
μια μέρα του θανάτου.

Στενό βαθύ και θλιβερό
που θα θυμάμαι για καιρό
τι μου στοιχίζει στην καρδιά
το ξαναπέρασμά του.

Ας είν' ωστόσο, τι ωφελεί
γυρεύω πάντα το φιλί
στερνό φιλί, πρώτο φιλί
και με λαχτάρα πόση.

Γυρεύω πάντα το φιλί
αχ, καρδιά μου
που μου το τάξανε πολλοί
όμως δε μπόρεσε κανείς
ποτέ να μου το δώσει.

Ίσως μια μέρα όταν χαθώ
γυρνώντας πάλι στο βυθό
και με τη νύχτα μυστικά
γίνουμε πάλι ταίρι

Αυτό το ανεύρετο φιλί
που το λαχτάρησα πολύ
σαν μια παλιά της οφειλή
να μου το ξαναφέρει.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Ο κατ' επίφαση πλουραλισμός - Ο σύγχρονος φασισμός

Όλο λένε, και λένε και λένε! Και κρίνουν, και κρίνουν και συμπεραίνουν!
Όλο λένε, και λένε και ενημερώνουν! Και ενημερώνουν και σχολιάζουν και ολοκληρώνουν!
Όλο λένε, και λένε και το μυαλουδάκι μας ευνουχίζουν!

Και όλου αυτού η επιστημονική ορολογία θα έχει κάπως έτσι :

Μεταμοντέρνος φασισμός της κατ' επίφαση πλουραλιστικής σύστασης των ΜΜΕ!

Ποιος είπε ότι ο φασισμός δεν μπορεί να λειτουργήσει σε "δημοκρατικά" και "πλουραλιστικά" σχήματα!

Δυστυχώς το κακό είναι ότι, και πολύ θα ήθελαν να μην ήταν έτσι, λόγω μεγέθους της οθόνης της τηλεόρασης, υπάρχει όριο στο "πλουραλιστικό" που προανέφερα. Και όπως όλοι ξέρετε το όριο αυτό είναι 6! Αυτό είναι το τεχνολογικό όριο της δημοκρατίας τους. Θα ήθελαν να ήταν 106, μπας και κατάφερναν να πείσουν και τους πιο σκεπτικιστές από μας.

Τι νομίζουν δηλαδή; Ότι επειδή μας έξιχοτομούν την οθόνη, ασκούν ενημέρωση με βάσει τις αρχές της δημοκρατίας και του πλουραλισμού;
Δεν τρώμε κουτόχορτο, αγαπητά σύγχρονα καπιταλιστικά φασιστοειδή της τηλεοπτικής ενημέρωσης!

Και το πιο σχετικό τραγουδάκι που βρήκα, είναι το παρακάτω. Στα μούτρα σας λοιπόν !

Είμαι σοβαρός άνθρωπος!

"Κορμί ατέλειωτο, σκληρή η μοναξιά"...

Αυτή η φράση μου 'ρχετε στο μυαλό. Μάλλον θα 'ναι κλεμμένη από κανά στίχο τραγουδιού, μόνο που δεν μπορώ να θυμηθώ το τραγούδι. Υπάρχει και μια υποψία να έχω παραποιήσει λίγο τον στίχο, γιατί τώρα που τον ξανακοιτάω δεν μου βγάζει και πολύ νόημα. Είναι πράγματι περίεργο πως αυτό το κεφάλι που κουβαλώ στους ώμους μου παίρνει κάτι από τη μνήμη, κάτι από κείνους τους απάτητους χώρους του ασυνειδήτου και φτιάχνει πραγματάκια.

Ε, ναι λοιπόν, "κορμί ατέλειωτο, σκληρή η μοναξιά" και το κρεβάτι μόνο του γυρεύει σαματά! Βρε μπας και έπρεπε να γίνω στιχουργός λαϊκών ασμάτων, να τραγουδάει όλη η κοινότητα των φορτηγατζήδων το όνομά μου; Δεν είναι κακή ιδέα! Ανάθεμα τη σοβαροφανή ανατροφή μου, που μου υπαγορεύει, πλέον υποσυνείδητα, τι είναι το σωστό και τι το λάθος.

Εδώ που τα λέμε ποτέ δεν κατάλαβα ποια είναι η διαφορά του ασυνείδητου και του υποσυνείδητου. Αν ξέρει κανείς, παρακαλώ ελεήστε!

Τώρα καθίστε μια στιγμή να δω τι βιντεάκι από το youtube πρέπει να ποστάρω. Μισό λεπτό...

Α, ωραία. Λοιπόν το πρώτο πάει για το "κορμί" και το δεύτερο για τη "μοναξιά".

Καλή θέαση μπλογκανθρωπάκια μου!

Σας αγαπώ αποβλακωμενούλια μου!

Γεια!